- دیدمش روی تپه سبز رنگ زیبایی، که گلهای شقایق و لاله های سرخ رنگ، همراه با چشمه ای زلال و روان، اطرافش رو گرفته بودند، ایستاده بود و به آسمان آبی رنگ نگاه می کرد. لبانش باز و بسته می شد. ذکر می گفت، مثل همیشه.

چهره اش نورانی بود با لبخندی بر لب. همیشه با دیدنش شاد می شدم. جلو رفتم وسلام کردم.

 گفت: سلام.

گفتم: به چی نگاه می کنی؟

 گفت: به افق.

 گفتم: چه چیزی را در آن می جویی؟

 گفت: رفتن به اوج را.

 گفتم: مدت هاست که اینجا ایستاده ای! خسته نمی شی!؟

 گفت: پرواز زیباست.

 گفتم: چرا پرواز؟

 سکوت کرد و افق را می نگریست.

 گفتم: چرا شما با بقیه اینقدر فرق می کنید؟

 گفت: چرا شما مثل ما نمی شید؟

 گفتم: بد جوری توقفس دنیا اسیر شدم.

 گفت: خواستن، توانستن است.

 جانماز سبز رنگشو از جیبش بیرون آورد رو به قبله، رو به افق باز کرد.تسبیح تربت و عطر کوچکی، همراه با مهر تربتی که نام حسین شهید(ع) رو اون نوشته شده بود.

 گفتم: هنوز وقت نماز نشده.

 نگاهم کرد و لبخند زد. بعد رو به قبله یک دست رو بلند کرد و گفت: الله اکبر.

 آستین خالی دست دیگرش، با نسیم به این طرف و آن طرف می رفت.

 حاج حسین خرازی آخرین نماز شهادتش بود...

برگرفته از نامه خانم اعظم صالحی (از وبلاگ Shahidkharazi.parsiblog.com)